[FIC]My robot friend (Hoya X Dongwoo) Part 3

posted on 09 Apr 2012 11:38 by myneird in INFINITEfic directory Fiction, Entertainment, Asian

[FIC]My robot friend (Hoya X Dongwoo) Part 3

Rate: PG

Details: Science, Fantasy, AU (มีคำไม่สุภาพเล็กน้อยเพื่ออรรถรสในการอ่านนะจ๊ะ)


หลังจากที่ใช้เวลาไปพักใหญ่ ในที่สุดอีโฮวอนก็ทั้งขู่ทั้งปลอบให้เจ้าหุ่นยนต์จอมซับซ้อนหยุดร้องไห้จนได้ เขาทั้งสองคนเสียพลังงานกันไปมากจนชายหนุ่มคิดว่า เขาควรจะเร่งทำอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้สารพัดเหตุการณ์มันบานปลายอีก ว่าแล้วเจ้าตัวก็เลิกล้มความตั้งใจที่จะนั่งๆ นอนๆ สบายๆ ดูอีกฝ่ายทำงาน เพราะคิดๆ ไป กว่าจะอธิบายว่าตรงไหนทำอย่างไรก็คงต้องสอนกันเป็นสัปดาห์ ดังนั้นตัวเขาเองก็ทำไปด้วย และให้หุ่นยนต์เจ้าปัญหาข้างตัวดูตัวอย่างไปด้วยดีกว่า อย่างน้อยถึงแม้จะต้องลงมือทำเอง แต่ก็ยังดีที่มีผู้ช่วยที่คอยเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างๆ

“ฮู่ววว เสร็จเสียที” โฮย่าถอดหายใจยาวเหยียดก่อนนอนแผ่หลาบนพื้นหอมๆ ที่เขาและเจ้าหุ่นตาใสเพิ่งช่วยกันถูน้ำยาถูพื้นซ้ำไปไม่นาน แต่เหลือบมองไปข้างๆ ก็เห็นหุ่นยนต์ดงอูกำลังจ้องมองกองทัชมาฮาลที่ยังไม่ถูกรื้อถอนด้วยความสงสัย

“โฮย่าไม่ทำตรงนี้ด้วยเหรอ? โฮย่าไม่ชอบหอเอนปิซ่าของฉันนี่” เขามองกลับไปที่กองซึ่งดงอูบรรจงเอาหนังสือและข้าวของมาเรียงเป็นแบบจำลองสถาปัตยกรรมโบราณอีกครั้ง ก่อนจะยิ้มให้ดงอู

“อืมม ไม่ใช่ไม่ชอบ ฉันบอกแล้วไงว่า หอเอนปิซ่าของนายมันทำจากซองขนมกับกระป๋องน้ำ ถึงมันจะสวยแต่ถ้าปล่อยทิ้งไว้จะมีแมลงสาบที่ฉันเกลียด.....นายก็คงไม่ชอบที่จะต้องไล่จับแมลงสาบให้ฉันใช่ไหม?” อธิบายยาวเหยียดก่อนจะหันไปสบตาหุ่นยนต์ใสซื่อที่พยักหน้าระรัวอีกครั้ง

 “แต่อันนี้ส่วนใหญ่มันเป็นหนังสือฉันเลยคิดว่า ฉันเก็บไว้ดีกว่าเพราะมองๆ ไปมันก็สวยดี” คำตอบดังกล่าวทำเอาแก้มใสของอีกฝ่ายเปล่งไปตามรอยยิ้มกว้างทันทีที่ได้ยิน ชายหนุ่มจัดการเปลี่ยนเอาของที่จำเป็น ออกและของที่จะมาแทนกันได้เสียบเข้าไปนิดหน่อยๆ เพื่อให้เขาสามารถหยิบฉวยของที่ใช้อยู่ประจำได้สะดวกขึ้นโดยไม่ต้องรื้อเจ้าทัชมาฮาลเข้าๆ ออกๆ อยู่บ่อยๆ .....ถึงแม้ห้องของเขาจะถูกปัดกวาดทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว แต่ทัชมาฮาลที่เด่นตระหง่านอยู่ริมฝาผนังกลางห้องก็ทำเอาพื้นที่ภายในดูแคบลงไปเหมือนกัน แต่สำหรับชายหนุ่ม ทัชมาฮาลอันนี้มันก็สวยเกินกว่าจะรื้อจริงๆ.....

คิดได้ดังนั้น อีโฮวอน ก็มองกลับไปถึงเจ้าของทัชมาฮาลที่กำลังภูมิอกภูมิใจกับผลงานของตัวเองตรงหน้าอีกครั้ง เขาก็ไม่รู้หรอกว่า คำว่า “หลงรัก” หรือ “คนรัก” ที่ระบุไว้ในนิตยสารมันจะมากน้อยแค่ไหนในความรู้สึกของอีกฝ่าย แต่สำหรับเขาแล้วมันคงแย่ไม่ใช่น้อยถ้าหุ่นยนต์ที่ดูจะคิดอะไรได้เองจะต้องถูกตั้งโปรแกรมให้ “รักคนที่เจอหน้าครั้งแรก” แบบนี้ ขณะที่ตัวเขาเองก็ไม่ได้ปรารถนาความสัมพันธ์ในลักษณะดังกล่าวกับผู้ชายด้วยกันสักเท่าไหร่ด้วย..... คิดได้ดังนั้น ชายหนุ่มก็คว้าหนังสือคู่มือเล่มเดิมกลับมาอ่านอีกครั้ง พยายามค้นหาวิธีปรับหรืออะไรก็ได้ที่พอจะเปลี่ยนฟังก์ชั่นให้ไม่เป็นไปตามที่โฆษณาไว้ได้

.....แต่ก็เป็นที่รู้กันว่า อะไรที่มันผิดวัตถุประสงค์ตั้งแต่แรก ก็ย่อมไม่ตอบสนองไปตามที่คิดเท่าไหร่.....

สิ่งที่อีโฮวอนเจอในหนังสือแทบจะไม่ต่างจากกิจกรรมเกมจีบหนุ่มที่เคยได้ยินมา ไม่ว่าจะเป็นการตั้งโปรแกรมให้จดจำวันเกิด การพาไปออกเดท กำหนดให้สั่งดอกไม้ให้ในวันสำคัญ หรือแม้กระทั่งเรื่องบนเตียงก็สามารถตั้งโปรแกรมได้ตามใจด้วยซ้ำ

“โห อย่างนี้แล้วจะมีความสุขหรือไงวะ ฝ่ายหนึ่งเล่นกำหนดอีกฝ่ายยิกๆ แบบนี้” ชายหนุ่มบ่นขึ้นเมื่อหนึ่งถึงภาพที่หญิงสาวสักคนกับหุ่นยนต์ในลักษณะเดียวกันขึ้นมา ก่อนจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจแปลกๆ และวางหนังสือในมือทิ้งอย่างสิ้นหวัง .....บางทีตัวเขาเองอาจจะต้องคุยกับอีกฝ่ายให้ชัดเจนขึ้นด้วยตัวเอง.... หวังว่า จะคุยด้วยไม่ยากนะ

“นี่ ดงอูอา” ทันทีที่เรียก ดวงตาแป๋วๆ ที่กำลังนั่งจุมปุ๊กมองไปรอบๆ ก็หันมามองเขาด้วยความสงสัยทำเอาคนมีธุระต้องเผลอกลืนน้ำลายอีกครั้งด้วยความลำบากใจ

“เอ่อ คือ.....” โฮย่าพยายามเรียบเรียงคำพูดให้ออกมาโอเคที่สุด เขารู้แล้วว่าอีกฝ่ายมีฟังก์ชั่นอะไรสักอย่างที่ทำให้ร้องไห้ได้ และเขาก็ไม่อยากให้หมอนี่ร้องไห้อีกเป็นรอบสอง ดังนั้นเขาจึงอาจจะต้องรักษาน้ำใจไม่ต่างจากการพูดคุยกับคนทั่วไปนัก

“นายรู้ใช่ไหม? ว่าตัวเองเป็นหุ่นยนต์” ดงอูพยักหน้าเร็วอย่างเข้าใจ อีกฝ่ายจึงกล่าวธุระของตัวเองต่อ “คือ...... ที่ฉันขอให้เขาส่งนายมาที่นี่ เพราะฉันอยากได้คนที่มาช่วยงานฉันนะ”

“อย่างเช่นทำความสะอาด หรือทำกับข้าว ซักผ้าอย่างนี้เหรอ? ไม่ต้องห่วง!!! ฉันทำได้” ดงอูพยักหน้าด้วยความเข้าใจ ก่อนจะรับปากพร้อมรอยยิ้มกลับมาให้เขาอีกครั้ง โฮย่าเองก็รู้ว่าอีกฝ่ายทำได้ เพราะคุณสมบัติถูกระบุชัดเจนทั้งในนิตยสารและคู่มือที่แนบมา แน่นอนว่า คุณสมบัติการเป็น “คนรัก” ที่เพอร์เฟ็กต์นั้นไม่ใช่แค่คำพูดหวานๆ แต่หมายถึงการช่วยเหลือภาระหนักเบาเพื่อเอาใจอีกฝ่ายด้วย..... ซึ่งโฮย่าเดาว่า ฟังก์ชั่นเหล่านี้ก็คงใส่มาเพราะการนี้นี่แหละ

“ฉันรับปากคนที่ประดิษฐ์นายเอาไว้ว่า....จริงๆ ก็ไม่ได้รับปากหรอก เอาเป็นว่า ฉันต้องเก็บเรื่องที่นายเป็นหุ่นยนต์เป็นความลับ ดังนั้นถ้าใครถาม เราต้องบอกเขาว่า นายเป็นเพื่อนสมัยเรียนของฉัน โอเคไหม?”

“อือ”

“แล้วก็..... อย่าซี้ซั้วไปบอกรักฉันไปทั่วเหมือนเมื่อกี้อีกนะ คือ....นายอาจจะถูกตั้งโปรแกรมเพื่อให้มาเป็น “คนรัก” แต่ฉันไม่ได้เอานายมาเพื่อวัตถุประสงค์อย่างนั้น”

“...........ดงอูรักโฮย่าไม่ได้เหรอ” ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกแปลกใจที่จะถูกถามกลับแบบนั้น เพราะคู่มือที่เขาอ่านก็ระบุชัดเจนว่าหุ่นยนต์เข้าใจอย่างนั้น แต่พอเห็นดวงตาใสที่เพิ่งหยุดร้องไห้มาหมาดๆ เริ่มขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ พร้อมกับรอยยิ้มที่แทบจะหายไปในทันทีแล้วก็ต้องยอมรับว่า ใจหาย แถมอะไรที่เตรียมๆ จะพูดไปก็ร่วงผ่านหลอดอาหารให้กระเพาะเอาไปย่อยเป็นแป้งเสียหมด เพราะถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นหุ่นยนต์ แต่ก็อภิมหาเหมือนมนุษย์ปุถุชนเอามากๆ ซะจนตัวเขาเองยังรู้สึกเหมือนต้องปฏิเสธรักจากมนุษย์ขึ้นมาจริงๆ

......แถมยังเป็นมนุษย์ที่ถึงจะเป็นเพศชายแต่ก็นับว่า ตัวเล็กกว่าปกติ แถมยังมีแก้มขาวเนียนที่มาพร้อมกับดวงตากลมโตใสซื่อบริสุทธิ์ ที่กำลังจ้องมองเข้ากลับมาด้วยความไม่เข้าใจนั่นด้วย.....

ไอ้บ้าเอ้ย ใครเจอแบบนี้เข้าไปก็พูดไม่ออกหรอก..... ชายหนุ่มสบถในใจให้กับชะตากรรมอันแสนโหดร้ายของตัวเองก่อนจะรวบรวมสติที่แตกกระเจิงกลับมาอีกครั้ง ก่อนจะหันมาอธิบายให้คนตัวเล็กข้างๆ ฟังอย่างใจเย็นที่สุด

“......มะ ไม่ได้หรอก แบบ.....โฮย่าไม่ได้รักกับดงอูด้วยอ่ะ.....ดงอูเข้าใจใช่เปล่า” อย่างที่คาดเอาไว้..... พอเจอคำอธิบายแบบนั้น เจ้าหุ่นยนต์หน้าตาบ้องแบ๊วก็สะบัดหัวอย่างแรงย้ำว่าตัวเองไม่เข้าใจจริงๆ เดือดร้อนอีกฝ่ายต้องค่อยๆ เรียบเรียงคำอธิบายใหม่ “คือ.....จะพูดว่าไงดีล่ะ คือมนุษย์เนี่ย..... ผู้ชายกับผู้ชายเขาไม่รักกันหรอก ดังนั้น ถ้าดงอูไปพูดว่า รักโฮย่า คนอื่นเขาก็จะหันมามองเราแปลกๆ ใช่ไหม”

“.....หันมามองแปลกๆ ???” ดูเจ้าตัวยังไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก โฮย่าจึงพยายามอธิบายต่อ

“อือ ก็..... อย่างเช่นมองเหมือนสัตว์ประหลาด เหมือนดงอูไม่ใช่มนุษย์อะไรอย่างนี้”

“...........แต่ดงอูเป็นหุ่นยนต์ ดงอูไม่ใช่มนุษย์”

“แต่เราต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับไง อย่าลืมสิ”

“แต่ดงอูรักโฮย่าได้ใช่ไหม? เพราะดงอูไม่ใช่มนุษย์ผู้ชาย จริงๆ ดงอูเป็นหุ่นยนต์.....” ถ้าเจ้าของคำพูดวกวนนั้นเป็นเพื่อนเขาสักคน โฮย่า คงจะต่อยให้ปากแตกข้อหากวนประสาท แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นหุ่นยนต์อ่อนต่อโลกที่เขาเพิ่งเปิดใช้งานเมื่อสักครู่ ชายหนุ่มจึงได้หันไปชกหมอนอิงข้างตัวถี่หยิบอย่างพูดอะไรไม่ออก

“......มะ ไม่ได้หรอก เพราะดงอูเหมือนมนุษย์เกินไป”  อีกฝ่ายพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจทำเอาอีโฮวอนใจชื้น แต่คำตอบของเจ้าตัวก็ทำเขาแทบทรุดอีกครั้ง

“งั้นเดี๋ยวดงอูจะทำให้ตัวเองไม่เหมือนมนุษย์ โฮย่าจะสบายใจ”

“แว๊กกกก อย่านะๆๆๆๆๆๆ อยู่อย่างนี้แหละดีแล้ว” ชายหนุ่มผลีผลามห้ามอีกฝ่ายที่กำลังยิ้มแย้มกับคำตอบของตัวเอง พร้อมจะลุกขึ้นไปไหนสักแห่งอย่างตกอกตกใจ ก็ไม่ใช่อะไรหรอก แค่กลัวว่า เจ้าตัวจะไปทำอะไรแปลกๆ จนชาวบ้านร้านตลาดจะแตกตื่นกันไปหมด  .....แค่มีทัชมาฮาลกลางห้องกับแมลงสาปกลางมือ อีโฮวอนก็เหนื่อยพอแล้ว.....

“โอเคๆ ดงอูจะรักโฮย่าก็ได้ แต่เราต้องเก็บทุกอย่างไว้เป็นความลับนะ โอเค?” อีโฮวอนถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะพูดออกไปส่งๆ ที่เขาตัดสินใจทำแบบนั้น ใจหนึ่งเพราะไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนอะไรให้ตัวเองอีก อีกใจหนึ่งก็ปฏิเสธไม่ลงเพราะยอมรับว่าเริ่มเห็นใจกับความใสซื่อของเจ้าตัวขึ้นมาตะหงิดๆ .....เอาเป็นว่า เดี๋ยวค่อยๆ หาวิธีลบความคิดแบบนั้นของดงอูทีหลังแล้วกัน.....

ย้ำอีกครั้ง!!!! เขาแค่เห็นใจดงอูเท่านั้น...... ไม่ได้หวั่นไหวไปกับดวงตายิ้มหยีพร้อมท่าทางขี้อ้อนนั่นเลยสักนิดจริงๆ นะ

.....เชื่ออีโฮวอนกันหน่อยสิ.....

----------------------------------------------------------------------------------------------------
.....เสียงกระทะตะหลิวและอุปกรณ์เครื่องครัวดังออกมาจากห้องแคบๆ อย่างต่อเนื่องพร้อมกับกลิ่นหอมชวนหิวที่ลอยมา
ตามลมเป็นระยะ อีโฮวอนนั่งอยู่บนโซฟาพร้อมพาดขาขึ้นเสพรายการต่างๆ จากจอโทรทัศน์อย่างสบายอารมณ์รอคอยอาหารเช้าพร้อมเสิร์ฟ.... นับตั้งแต่วันนี้ไปเขาไม่จำเป็นต้องลงไปซื้ออาหารกินเองให้เปลือง หรือลงมือทำให้เมื่อยตุ้มในเมื่อหุ่นยนต์ที่เขาได้มาหมาดๆ ดูจะทำได้สารพัด

.....อะไรก็ดีไปหมด เสียอย่างเดียวคือ เรื่องเมื่อวานนั่นแหละที่ต้องทำให้เขาคิดมาก คิดแล้วคิดอีก.....

ลำพังการถูกรักจากดงอูมันก็ไม่แย่อะไรมากมายนักหรอก แต่พูดตรงๆ เขาทำตัวไม่ถูกที่จู่ๆ ก็ถูกหุ่นยนต์ที่ไหนก็ไม่รู้มารัก แถมยังเป็นผู้ชายด้วยกันอีก เอาจริงๆ เขาก็เชื่อว่า ดงอูเองไม่ได้ถูกสร้างให้มารักผู้ชายตั้งแต่แรกแบบนี้หรอก ไม่อย่างนั้นคนสร้างก็คงทำเป็นหุ่นยนต์ผู้หญิงเหมือนตุ๊กตาเลิฟดอลมากกว่า ถ้าอย่างนั้น เขาจะทำยังไงดีที่ให้เจ้าหุ่นยนต์ดงอูกลับมาสู่สภาพปกติที่ควรจะเป็น โดยที่ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงกับการกลับไปปัดกวาดเช็ดถูบ้านด้วยตัวเองเพียงลำพังอีก

อีโฮวอนคิดฟุ้งซ่านซ้ำไปซ้ำมาอย่างนั้นเพียงลำพังพร้อมคว้ารีโมตในมือเพื่อกดเปลี่ยนช่องให้ไปพ้นๆ จากรายการโทรทัศน์สุดน่าเบื่อ ก่อนจะก้มลงมองอย่างสงสัยเมื่อสิ่งที่อยู่ในมือจะถูกกดเท่าไหร่ก็ไม่เปลี่ยนช่องเสียงที

ก็จะเปลี่ยนได้ยังไง..... ในเมื่อมันเป็นมือถือ แถมแบตฯ หมดอีกต่างหาก

“เวง คุยกับตาแก่นั่นนานสองนาน แบตฯ หมดเลยดูสิ” ชายหนุ่มหน้ามุ่ยก่อนจะดันตัวเองออกไปจากโซฟาอย่างอืดอาด ก่อนจะดึงสายชาร์ตที่ถูกเสียบคาไว้ที่ปลั๊กข้างเก้าอี้มาต่อเข้ากับเครื่องมือสื่อสารในมืออย่างเฉื่อยชาด้วยความขี้เกียจ

....แล้วก็ชะงักเมื่อนึกอะไรออก.....

ถึงแม้จะเหมือนมนุษย์แค่ไหน แต่โฮย่าเชื่อว่า หุ่นยนต์ก็คือหุ่นยนต์ ต้องมีระบบให้พลังงานอะไรสักอย่างที่หมดไปได้ ดงอูเองก็เหมือนกัน..... โฮย่าศึกษาจากคู่มือเรียบร้อยแล้วว่า หุ่นยนต์ดงอูตัวนี้ต้องได้รับการชาร์ตแบตฯ ผ่านปลั๊กไวร์เลสที่พ่วงด้วยก้อนอะไรสักอย่างคล้ายอะแดปเตอร์อันใหญ่ ถึงแม้ว่าเทคโนโลยีดังกล่าวจะทำให้ดงอูไม่ต้องมีสายไฟยาวออกจากตัวเหมือนเครื่องใช้ไฟฟ้าทั่วไป แต่ก็แสดงให้เห็นว่า หุ่นยนต์ดงอูสามารถถูก “ชัทดาวน์” ได้เช่นกัน

.....ถึงจุดนี้ชายหนุ่มก็นึกถึงโทรศัพท์มือถือหลายๆ เครื่อง ที่ทันทีที่แบตฯ หมดและปิดตัวเองลงไป ข้อมูลทุกสิ่งทุกอย่างก็จะถูกรีเซ็ทขึ้นมาใหม่ จึงเป็นไปได้ที่หุ่นยนต์ดงอูเองก็ใช้ระบบเดียวกัน ดังนั้นแค่โฮย่า “ปิดแล้วเปิดใหม่” ดงอูก็อาจจะลืมเขาได้ทันที

“จะหัวจะก้อยก็ต้องลองดูล่ะ อย่างมากก็โทรไปหาตาลุงนั่นอีกรอบ” โฮย่าให้กำลังใจตัวเองเบาๆ ก่อนจะคว้ารีโมตของจางดงอูที่แนบมากับคู่มือการใช้มาไว้ในมือ.....

“อาหารอิตาลี..... อาหารญี่ปุ่น..... อาหารจีน......อาหารฝรั่งเศส......อาหารอินเดีย......” โฮย่ากดรีโมตเปลี่ยนฟังก์ชั่นไปเรื่อยพลางมองเจ้าหุ่นที่กระตุกซ้ายกระตุกขวาไปตามแรงกระตุ้นที่ถูกส่งผ่านไปตามกระแสคลื่นอินฟาเรด แต่เนื่องจากคำสั่งที่ป้อนมีเป็นชุดจนมากเกินไปทำให้ระบบแปรปรวน จนตัวดงอูเองมีอาการผิดปกติ

“เฮ้ยยยยยย” ชายหนุ่มร้องเสียงหลงเมื่อเห็นข้าวของทุกอย่างถูกรื้อออกมาจากตู้เย็นกระจุยกระจายจากฝีมือหุ่นยนต์ในครัว อุปกรณ์เครื่องครัวหลายชิ้นเองก็ร่วงหล่นมาจากมือดงอูจนน้ำเดือดในภาชนะหกกระจายเต็มพื้น ทำเอาโฮย่าที่จะเข้าไประงับเหตุการณ์ต่างๆ ต้องผละตัวเองออกมาโดยอัตโนมัติ ผักสดที่หั่นแช่ในกะละมังถูกมือเรียวที่ป่ายปัดอย่างไร้ทิศทางคว่ำไม่เป็นท่า ขณะที่ตัวต้นเหตุก็ลงไปนอนหงายท้องตาลอยอยู่กลางพื้นครัวไม่เป็นท่า ก่อนที่รอยสีดำตรงท้องแขนจะปรากฏขึ้นมาเป็นสัญลักษณ์ว่า ระบบหยุดทำงานลงแล้ว

“ชิบหายของจริงแล้วล่ะสิทีนี้” อีโฮวอนกระตุกยิ้มฝืนเมื่อเห็นหุ่นยนต์ร่างเล็กนอนคว่ำอยู่ท่ามกลางน้ำเจิ่งนองท่วมครัวไปทั่ว เขาปรี่เข้าไปหงายร่างของอีกฝ่ายที่ยังนิ่งอยู่เพื่อสำรวจอาการ....ไม่สิ..... สำรวจความเสียหายของร่างตรงหน้า ก่อนที่จะอุ้มออกมาด้านนอกอย่างลุกลี้ลุกลน

“จะเป็นไรมากป่าวเนี่ย” ชายหนุ่มพึมพำก่อนจะรีบหาผ้าขนหนูมาเช็ดเนื้อตัวของอีกฝ่ายที่ยังคงหลับตาพริ้มอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ไม่สนใจสภาพตัวเองที่เปียกไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างอ่อนใจอีกครั้ง เขารู้สึกโมโหตัวเองจนกระทั่งลืมเรื่องที่อยากลบความทรงจำของดงอูไปเสียสนิท แต่ถึงอยากจะโวยวายก็คงจะโทษได้แค่ตัวเองฝ่ายเดียวที่ดันไปเล่นอะไรพิเรนท์แบบนั้นลงไป

.....แล้วแบบนี้อีโฮวอนจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย......

Comment

Comment:

Tweet

“...........ดงอูรักโฮย่าไม่ได้เหรอ" หูยยยย พูดแล้วทำตาใสใส่นี่ไม่รักไม่ได้แล้วม๊างงงโฮย่า อิๆ

อยากมีหุ่นยนต์แบบนี้ที่บ้านสักตัว สารพัดประโยชน์จริงๆ อิๆopen-mounthed smile

#3 By P'FOn (202.44.135.242) on 2012-04-10 11:29

ขอบคุณนะคะที่เขียนมาให้อ่านกัน

น่ารักอ่ะ

ดงอู ถ้าจะน่ารักขนาดนี้

//me ฟาดหมอน ฟาดหมอน

ไม่ไหว หายใจไม่ค่อยออก

หลงความน่ารัก ของ หุ่นตัวเล็กง่ะ

จะติดตามกันต่อไปนะคะ

confused smile confused smile confused smile

#2 By Viky (115.67.128.101) on 2012-04-09 15:17

สารภาพก่อน

ยังไม่ได้อ่านเลย

แต่อยากจะเข้ามา

วี๊ดดดดดดดดดดดดด

ด้วยความดีใจอ่ะ ^_^

แบบ พยายาม search หา อยู่เลย

แบบไม่มีตอนใหม่ก็ไม่เป็นไร ขออ่านตอนเก่าๆ

ให้หายคิดถึงก่อนก็ได้

//me โผเข้ากอด คิดถึงจัง

ติดเม้นท์ไว้ก่อนนะคะ

confused smile confused smile confused smile confused smile

อ่านแล้วมาเม้นท์ให้

รักจัง ได้ไหมค่ะ ^_^

#1 By Viky (115.67.128.101) on 2012-04-09 15:00