[FIC]My robot friend (Hoya X Dongwoo) Part 2

posted on 17 Mar 2012 22:14 by myneird in INFINITEfic directory Fiction, Entertainment, Asian

[FIC]My robot friend (Hoya X Dongwoo) Part 2

Rate: PG

Details: Science, Fantasy, AU (มีคำไม่สุภาพเล็กน้อยเพื่ออรรถรสในการอ่านนะจ๊ะ)


 

.....ฟืดดดดดด ฟืดดดดดดดดดดด......

 

เสียงเครื่องดูดฝุ่นที่ยังทำงานลอยเข้ามากระทบหูอีโฮวอนอย่างต่อเนื่อง  ถึงแม้จะรบกวนสมาธิการอ่านนิดคู่มืออย่างละเอียดหน่อย แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจว่า คำสั่งที่เขาได้ลองทำตามคู่มือเป็นอันสำเร็จ ไม่ต้องลดหนังสือลงมองดูเขาก็เห็นภาพ ดงอู หรือ DW1122 กำลังทำความสะอาดปัดกวาดบ้านให้เขาด้วยความเรียบร้อยหลังจากที่เขาเองค่อยๆ สอนวิธีการทำทุกขั้นตอน

 

....หุ่นยนต์จะมีการสืบค้นและดึงข้อมูลมาโดยอัตโนมัติเพียงแค่เห็นตัวอย่างจากสิ่งรอบตัวเหมือนระบบเสิร์ชเอนจิ้น ดังนั้นทันทีที่ได้มีการแสดงตัวอย่าง หุ่นยนต์ก็จะสามารถโต้ตอบเกี่ยวกับสิ่งที่เห็นได้ทั้งในด้านการพูด กระทำตาม กระทำโต้ตอบ..... ในคู่มือระบุไว้แบบนั้น ดังนั้นเพียงแค่สอนจัดเก็บกวาดบ้านนิดหน่อยก็จะทำให้จนเสร็จสิ้น โฮย่ากระหยิ่มในใจเมื่อนึกภาพความสะดวกสบายของตนในอนาคต ก่อนจะลดหนังสือคู่มือของตนลงมาชื่นชมผลงานตรงหน้า

 

“.......O[]O!!!!!” ชายหนุ่มได้แต่อ้าปากค้างเมื่อสิ่งที่เห็นตรงกันข้ามกับภาพในจินตนาการอย่างสิ้นเชิง จริงอยู่ที่พื้นบ้านที่กำลังมีเครื่องดูดฝุ่นถูครืดคราดไปมาเพื่อทำความสะอาดจะเรียบร้อยไม่มีของวางระเกะระกะ แต่นั่นก็เป็นเพราะข้าวของที่เคยอยู่บนพื้นถูกหุ่นกระป๋องตรงหน้านำมาจัดเรียงสูงเสียดฟ้าเป็นประติมากรรมชื่อดังของโลก ไม่ว่าจะเป็นกองหนังสือที่ถูกจัดเรียงเป็นทัชมาฮาลพร้อมยอดจากกระป๋องทิชชู่ หรือถุงขนมกระป๋องน้ำที่ถูกจัดวางเป็นหอเอนปิซ่าเคียงข้างกัน......

 

“ดงอูทำเหมือนที่โฮย่าบอกเลย.....สวยไหม” คนที่กำลังดูดฝุ่นอย่างขยันขันแข็งหันมายิ้มแฉ่งอย่างพาซื่อให้เขาเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมา .....ทำเอาโฮย่าจุกจนพูดไม่ออก

 

“เอ่อ มันก็สวย.....แต่ว่านะ.....” มันไม่ใช่ชุดตัวต่อเลโก้นะโว้ยยยยยยย อยากจะตะโกนอย่างนั้นใส่หน้าไปแรงๆ สักรอบ แต่คิดไปคิดมาก็เป็นความผิดเขาเองที่สอนอะไรไม่สอน ดันเริ่มสอนด้วยการ “เรียงหนังสือ” ดงอูเลยเข้าใจผิดคิดว่าให้เขาเรียงสิ่งของเหล่านี้ขึ้นไป ...... ดีนะที่ไม่สอนดูดฝุ่นก่อน ไม่อย่างนั้นข้าวของเขาได้โดนดูดเกลี้ยงบ้านแน่

 

“.......คือมันไม่ได้เรียงอย่างนั้นนะ ดงอูอา ทำความสะอาดมันต้องทำแบบนี้“ ถอนหายใจยาวให้ตัวเองหนึ่งรอบ ก่อนจะคว้าเศษขยะมาใส่ถุงดำทีละชิ้นสองชิ้นก่อนจะสะดุดกับสายตากลมโปนที่มองอย่างพาเศร้า

 

“.....โฮย่าไม่ชอบหอเอนปิซ่าของดงอูเหรอ” ถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน หรืออีกฝ่ายจะเป็นหุ่นยนต์ก็เถอะ แต่สายตาที่สั่นระริกเหมือนจะร้องไห้นั่นก็ทำให้โฮย่ากวาดของเหล่านั้นลงถุงดำไม่ได้จริงๆ ......นี่นอกจากนิสัยช่างพูดช่างคุยแล้ว หุ่นยนต์ตัวนี้ยังมีโปรแกรมช่างอ้อนมาเอาใจสาวใหญ่ใจเปลี่ยวด้วยสินะ โฮย่าคิดในใจ.....

 

“คือก็ชอบ.....แต่นายต้องเอามันไปทิ้ง ไม่อย่างนั้นห้องจะมีแมลงสาบมากินเศษขนมในนี้ นายเข้าใจไหม?”

 

“แมลงสาบ.....คือตัวนี้หรือเปล่า” และแล้วดงอูก็ชี้ไปทางเจ้าตัวสีดำมะเมื่อมที่ไต่ขึ้นมือของโฮย่าพลางชูหนวดอย่างท้าทาย ไม่ทันขาดคำ ชายหนุ่มสะบัดมือโวยวายเสียงลั่นห้องพร้อมวิ่งวนรอบห้องหน้าตาตื่น ขณะที่เจ้าตัวดำบินถลาไปรอบห้อง ถึงแม้จะไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมา แต่สัญชาตญาณการหลบที่ไวปานแสงเข้าไปในห้องน้ำก็เป็นอันรู้ว่า อีโฮวอน กลัวเจ้าตัวเหม็นนี่ขนาดไหน......

 

“......” และแล้วดงอูก็ถูกปล่อยให้อยู่ตามลำพังกับปีเตอร์ในห้อง เสียงที่เงียบไปนานทำให้โฮย่าได้แต่คาดเดาไปต่างๆ นานา ว่าเกิดอะไรขึ้น ใจหนึ่งก็กลัวแมลงสาบ แต่อีกใจหนึ่งก็เกรงว่าหุ่นยนต์พาซื่อจะเล่นอะไรแผลงๆ จนเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอีกก็ได้ ชายหนุ่มถอนหายใจยาวหน้ากระจกในห้องน้ำอีกครั้งก่อนจะรวบรวมความกล้าเปิดประตูไปเผชิญหน้ากับเจ้าตัวสกปรกอีกครั้ง

 

“โฮย่า ดงอูจับได้แล้ว!!!!!”

 

“ว๊ากกกกกกกก” ซากแมลงสาบบี้แบนคามือดงอูที่ถูกยื่นใส่หน้ามาทำเอาคนที่เพิ่งเปิดประตูออกมาแทบช็อค แล้วโฮย่าก็ยืนหอบหายใจอีกครั้งเมื่อได้สติก่อนจะลากมือของอีกคนเข้ามาในห้องน้ำ

 

“มานี่เดี๋ยวนี้เลยเจ้าหุ่นกระป๋อง” ชายหนุ่มคว้ามือหุ่นยนต์ที่กำลังทรงตัวไม่อยู่เนื่องจากถูกฉุดกระชากลากถูกเข้ามาในพื้นเปียก ก่อนจะเทซากศพแมลงสาบเคราะห์ร้ายลงชักโครกกดทิ้ง แล้วลากเจ้าของมือเจ้ากรรมลงอ่างล้างหน้าก่อนบิดก๊อกจนน้ำพุ่งออกมาเป็นสาย สบู่เหลวส่งกลิ่นหอมถูกหยดลงบนฝ่ามือของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วพร้อมแรงขยี้ไม่ยั้งจากคนที่พร่ำบ่นไม่ขนาดปาก

 

“ใครเขาให้เล่นอย่างนี้กัน จับแมลงสาบคนยังต้องใช้กระดาษ ใช้ถุงมือ ตัวมันมีแต่เชื้อโรคแล้วยังจะเล่นปะ......”

 

“โฮย่า ดงอูเจ็บอ่ะ” คราวนี้อีกคนไม่ใช่แค่ส่งสายตาอ้อนวอนเหมือนคราวที่โฮย่าทลายหอเอนปิซ่าจากกระป๋อง แต่ยังตีสีหน้าเบ้พร้อมเงาที่สะท้อนออกมาจากน้ำที่ขังในตาพร้อมจะปริ่มออกมาทุกเมื่อ ชายหนุ่มชะงักมือเล็กน้อยเมื่อแก้มของอีกฝ่ายเริ่มแดงระเรื่อไม่ต่างจากมือที่ถูกเขาถูกจนแดงก่ำ.....

 

“เอ่อ.... ฉัน.....” ไม่นานนัก ร่างสูงกว่าชะลอน้ำหนักที่ถูไปมาบนมือของอีกฝ่ายให้เบามือที่สุด เขาสัมผัสได้ถึงผิวละเอียดนุ่มไม่ต่างจากผิวสัมผัสของคนจนนิยามคำว่า “หุ่นยนต์” ที่เขาเคยรับรู้ถูกลบออกไปจนหมด .....แล้วไหนยังสายตาเว้าวอนพร้อมกับน้ำตาที่คลอหน่วงนั่นอีก .....อีตาลุงนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องนั่นชักจะอัจฉริยะเกินไปแล้วนะ สร้างหุ่นยนต์มาได้เหมือนมนุษย์ขนาดนี้เนี่ย..... โฮย่าคิดในใจ

 

“ดงอูขอโทษโฮย่านะ ดงอูแค่อยากให้โฮย่าดีใจที่ดงอูจับมันได้ ดงอูไม่คิดว่าโฮย่าจะโกรธดงอู” คำพูดง้องอนเหมือนเด็กๆ ที่มาพร้อมน้ำตาปริ่มจนล้นทำให้โฮย่าใจอ่อนยวบ หนังสือคู่มือที่เขาอ่านเมื่อสักครู่ก็ระบุอยู่หรอกว่า หุ่นยนต์สามารถเข้าใจความรู้สึกและสามารถโต้ตอบได้ แต่เขาก็ไม่คิดว่าดงอูจะทำได้มากขนาดนี้

 

“เฮ้ย โกรธอะไร ไม่ได้โกรธ อย่าคิดมาก.....” ชายหนุ่มทำเสเปลี่ยนเรื่องก่อนจะตบบ่าเบาๆ อีกคนที่พยายามหยุดตัวเองไม่ให้ร้องไห้ เขาแอบสังเกตนิดหน่อยว่า ร่องสีดำที่อยู่ตรงท้องแขนอีกฝ่ายหายไปแล้ว .....คงหายไปตอนที่หุ่นกำลังทำงานสินะ..... โฮย่าแอบคิดในใจ(อีกแล้ว)

 

“ไม่โกรธจริงๆ นะ”

 

“เออ จริงสิ เราไปเก็บบ้านกันต่อเถอะนะ” ชายหนุ่มพูดพลางเอามือเปียกๆ ของตัวเองป้ายกางเกง 2-3 ปื้ด ก่อนจะหันกลับไปโซฟาตัวเก่าที่ตัวเองลุกพรวดพราดวิ่งมา แต่ไม่ทันไรก็สัมผัสได้ความรู้สึกอุ่นจนร้อนที่นาบไปทั่วแผ่นหลังจนเขารู้สึกเหมือนประกายไฟแปลบปลาบแล่นเข้ามากลางอกจนขนลุกชูชัน รู้ตัวอีกที่ก็เห็นคนที่เดินตามหลังเหนี่ยวเอวเขาไว้แน่นด้วยสองแขนเล็กพร้อมกับแก้มนิ่มจากใบหน้าที่ซบลงบนแผ่นหลังของเขา.....

 

“ดงอูดีใจจังที่โฮย่าไม่โกรธดงอู” ไม่รู้ว่าเพราะน้ำเสียงขี้อ้อน หรือเพราะน้ำตาชุ่มของอีกฝ่ายที่เปื้อนลงบนหลังเสื้อ หรือเพราะห้องน้ำมันแคบ หรือเพราะพื้นที่เล็กทำให้อากาศไม่ถ่ายเทมากนัก แต่ว่านะ คือเอ่อะ..... บรรยากาศมันเริ่มแปลกๆ แฮะ

 

“อือ ดีแล้วหล่ะ ไปเก็บบ้านกันต่อเถอะนะดงอูนะ” ตบหลังมือของอีกฝ่ายปลอบใจเล็กน้อย ก่อนจะพยายามพาตัวเองออกจากบรรยากาศแปลกๆ ดังกล่าว ก็ไม่รู้ว่าเพราะคนตัวเล็กกว่าจะมือกาวระดับตำแหน่งโกลด์ในทีมแชมป์ฟุตบอลโลก หรือตัวเขาเองที่เริ่มเก้ๆ กังๆ ทำอะไรไม่ถูก อีโฮวอนถึงหลุดไปไหนไม่ได้สักที.....

 

“..... ดงอูรักโฮย่านะ” คำพูดสั้นๆ เหมือนขั้วไฟฟ้าชอตสมองชายหนุ่มให้ย้อนนึกถึงวินาทีแรกที่เขาเปิดหนังสือออก ประโยคพาดหัวบ่งบอกจุดประสงค์ชัดเจนของการผลิตหุ่นยนต์รหัส DW1122 ขึ้นพร้อมอธิบายการกระทำแปลกๆ ของดงอูที่กำลังเกิดขึ้นขณะนี้อย่างชัดเจน

 

หุ่นยนต์จะหลงรักคนที่เปิดสวิตซ์คนแรกทันทีที่พบหน้า เขาจะทำความเข้าใจและจดจำว่าคุณคือคนรักของเขา ดังนั้นจึงไม่ต้องกลัวว่าหุ่นยนต์จะทิ้งคุณหรือถูกขโมยไปไหน เขาจะอยู่กับคุณตลอดไปอย่างแน่นอน


.....นั่นคือคำโปรยแสดงคุณสมบัติสุดเพอร์เฟ็กต์ที่จั่วอยู่ในย่อหน้าแรกเท่าที่อีโฮวอนจำได้.....

 

“ชิบหายแล้ว” เจ้าตัวพึมพำเบาๆ ทั้งที่ขายังคงแข็งค้างให้หุ่นเจ้าปัญหากอดแน่นเอาเสื้อซับน้ำตาต่อไป

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
[Talk]
รู้สึกเหมือนเรื่องนี้จะเร็วกว่าคู่เมนตัวเอง..... TT_TT
ก็คู่ยาดองพักหลังๆ น่ารักขึ้นทุกวันอ่ะ โดยเฉพาะดงอู.....สาวขึ้นทุกวันนะ..... 
ฮือออออออออออออ งืดดดดดดดดดดด//กรอกผัดป่าเข้าปาก//

Comment

Comment:

Tweet

ชอบมาก คู่รักแรปเปอร์ น่ารักเว่อร ตอนนี้เราคลั่งดงอู เอามากๆ

#5 By MAYU (192.168.11.6, 118.174.129.140) on 2012-04-01 14:15

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด(ดีเลย์) เพิ่งมีเวลาเข้ามาอ่าน แต่น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

อยากได้ดงอู เอ๊ย หุ่นยนต์DW1122มาไว้ที่บ้านซักตัว ขี้อ้อน ขี้แย น่ารักขนาดนี้ เจ๊ขอสักตัวเถอะน๊า(โดนพีคกี้เตะ!)

ตอนต่อไป โฮย่ามันจะใจอ่อนมั้ย

#4 By P\' Fon (202.44.135.242) on 2012-03-23 15:44

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

น่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกจุงเรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร

ฮร่ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

แว้นแว้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน อยากเป็นคนเปิดเธอ(?)เป็นคนแรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

#3 By มกย (110.169.207.34) on 2012-03-19 15:48

ดงอูชนิดแบ๊วแบ๊ว น่ารักมว๊ากกกค่า



ชอบที่ดงอูอ้อนโฮยาแบบไม่รู้ตัว ??
ทำไมมันช่างดูออเซาะ ฉอเราะขนาดนี้

*ลงไปนอนเต้นพาราไดซ์*

คุณสมบัติของหุ่นยนต์ดงอูแต่ละข้อ
ชวนกรี๊ดมากกกกกกกกกกกกกกก
โฮยาจะทนไปได้เท่าไหร่เนี่ย ๕๕๕
ถ้าทนไม่ไหว...
อนุญาติให้ชวนหุ่นยนต์ดงอูไปเตะบอล embarrassed
แทนทำความสะอาดบ้านได้ ?? ๕๕๕๕๕๕[

#2 By ชะนีโหยหาฟิค (101.51.30.114) on 2012-03-17 23:31

ฮาาาาาาาาาาาาาา

ฮาตรง ชิบหายแล้ว ของโฮย่าเนี่ยแหละ..

ดงอูน่ารักมาก อินโนเซนส์ ซื่อใสบริสุทธิ์มาก โฮวกกกกกกกกก หุ่นยนต์ตัวเล็กๆ ขาวๆ เนื้อนิ่มๆ แถมช่างออดช่างอ้อน โฮย่ามันจะอดใจไหวเรอะ!!

#1 By ::.::Taraki::.:: on 2012-03-17 22:32