[FIC]My robot friend (Hoya X Dongwoo) Part 1

posted on 12 Mar 2012 19:33 by myneird in INFINITEfic directory Fiction, Entertainment, Asian

[FIC]My robot friend (Hoya X Dongwoo) Part 1

Rate: PG

Details: Science, Fantasy, AU (มีคำไม่สุภาพเล็กน้อยเพื่ออรรถรสในการอ่านนะจ๊ะ)

 

อีโฮวอนขี้เกียจเก็บห้อง......

เขาเอาปลายเท้าถีบกล่องที่นอนเรียงบนพื้นไปมาอย่างขี้เกียจถึงแม้ว่าสิ่งนั้นจะเป็นหนึ่งในสมบัติของเขาก็ตาม แต่นั่นก็เป็นแค่เพียงหนึ่งชิ้นในบรรดาเป็นร้อยเป็นพันชิ้นที่กองสูงประหนึ่งขุมทรัพย์โจรสลัด เขามองไปรอบตัวและถอนหายใจให้กองเหล่านั้นอีกรอบ อันที่จริงเขาก็ไม่ได้รู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อนกับข้าวของอะไรที่กองสูงในห้องหรอก ออกจะมีความสุขเสียด้วยซ้ำ จะหยิบจะฉวยอะไรก็สะดวกในเมื่อมันมากองอยู่บนเตียงเสียหมด ทั้งโน้ตบุ้ค ไอพอต ที่ชาร์ตโทรศัพท์ หรือแม้แต่หนังสือเล่มโปรดที่เขาชอบอ่านก่อนนอน ส่วนกองข้าวของที่กองสูงรวมกันที่ข้างเตียงก็ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นเหมือนตัวเองเป็นโอลิเว่อร์ที่กำลังค้นหาขุมทรัพย์ในตำนานทุกครั้งที่จะหาอะไรสักอย่าง

.....ทำไมล่ะ เวลาได้ขุดคุ้ยดำดิ่งเข้าไปในกองสมบัติมันก็สนุกดีออก โฮย่าคิด......

แต่ก็ดูเหมือนเพื่อนๆ จะไม่สนุกกับเขาด้วย เมื่อทุกคนต่างพร้อมใจกันบ่นแกมเหน็บแนมทุกครั้งที่มายังบ้านของเขา บ้างก็ว่าไม่มีที่นั่งบ้างล่ะ บางก็รื้อของมาเก็บให้ใหม่บ้างล่ะ จริงๆ อันหลังมันก็ฟังดูดีนะถ้าไม่ติดว่ามันทำให้เขาหาของไม่เจอจนต้องรื้อทุกอย่างให้กลับมากองเหมือนเดิมเสียก่อน

เมื่อเอามันออกมากอง ก็ไม่มีทางเสียหรอกที่อีโฮวอนจะเก็บ .....วัฏจักรเดิมๆ เลยวนกลับมาอีกครั้ง

เท่านั้นยังไม่พอ ข้างห้องยังพร้อมใจกันโทรไปฟ้องเจ้าของอพาร์ทเมนต์ว่า ห้องของเขาเป็นแหล่งเพาะพันธุ์แมลงสาบสร้างความเดือดร้อนไปทั่วชั้น จนทุกๆ คนต้องมาเจรจากับเขานานสองนาน เขาจึงต้องรับปากว่า จะเก็บห้องด้วยความรำคาญ และที่สำคัญ..... ถึงจะตัวต่อตัวเก่งแค่ไหน แต่ให้สมาชิกทั่วทั้งชั้นกับเขาคนเดียวก็ไม่เอาด้วยหรอก

นี่ก็เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์หรอกนะ จะทำให้ดูว่าถึงแม้ห้องเขาจะเรียบร้อยแต่แมลงสาบก็ไม่ไปไหนหรอกเพราะมันมาจากที่อื่น ที่สำคัญ เขาไม่ได้ทำเพราะกลัวเสียหน่อย แค่เห็นว่าเป็นเงื่อนไขที่ฟังเข้าท่าเท่านั้นแหละ อีโฮวอนบอกตัวเองในใจ

อีโฮวอน เอื้อมมือรื้อขุมสมบัติข้างตัวอีกครั้งประหนึ่งเป็นการบอกลาครั้งสุดท้าย ก่อนจะเริ่มแบ่งข้าวของต่างๆ ให้เป็นสัดส่วน เริ่มจากกองหนังสือเก่า กระเป๋า ของที่พกติดตัวมาจากบ้านเกิด ปึกกระดาษอะไรสักอย่าง ถุงขนม ขวดน้ำ การ์ตูน เสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ซัก..... จริงๆ ไล่ๆ ไปมันก็ชักจะเริ่มเยอะแล้วนะ

“เริ่มจากกองนิตยสารแล้วกัน” ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะเริ่มต้นรื้อปึกนิตยสารที่เริ่มเก่าจนกรอบ จริงๆ เขาก็ไม่ใช่คนที่ชอบอ่านนิตยสารอะไรขนาดนั้นหรอก แต่บ่อยครั้งนิตยสารการ์ตูน หรือนิตยสารแฟชั่นผู้ชายมันก็เป็นเครื่องคลายเหงาหรือฆ่าเวลาที่ดี พอรู้ตัวอีกทีก็ซื้อมาจนกองสูงระดับสะโพกเขาแล้ว

อีโฮวอนเริ่มเรียงจากเล่มใหญ่ที่สุดเรื่อยลงไปถึงนิตยสารเล่มบางที่เขารับฟรีมาตามสถานีรถไฟฟ้า ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเก็บไว้ทำไมแต่ก็ขี้เกียจจะแยกเอาไว้ทิ้ง ถ้าเล่มไหนน่าสนใจก็หยิบมาอ่านเพลินๆ บ้างก่อนจะสอดกลับเข้าไปตามลำดับที่มันควรจะเป็น

.....และแล้วเขาก็ไปสะดุดตาเข้ากับนิตยสารเล่มหนึ่ง มันเป็นนิตยสารชื่อไม่คุ้นหูที่เนื้อหาภายในอัดแน่นไปด้วยเรื่องราวของวิทยาศาสตร์และวิทยาการต่างๆ สำนวนที่เข้าใจยากและภาพอันซับซ้อนทำให้อีโฮวอนอดคิดไม่ได้ว่า ตอนที่เขาหยิบมันกลับบ้านนั้น ตัวเขาเองคิดอะไรอยู่ เขายังพยายามนึกถึงที่มาที่ไปของนิตยสารปริศนาเล่มนี้ เพราะดูจากสภาพแล้วไม่มีทางเสียหรอกที่เขาจะซื้อหนังสือประเภทนี้มาอ่าน ซึ่งเขาเองก็เดาถูก เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่า นิตยสารเล่มนี้เป็นของฝากจากเพื่อนสมัยเรียนมัธยมที่คลั่งไคล้ในวิทยาศาสตร์ ล่าสุดที่เจอกันที่งานเลี้ยงรุ่นดูเหมือนว่า เจ้าตัวจะเป็นหนึ่งในกองบรรณาธิการของนิตยสารดังกล่าว

.....ส่วนเขาก็มาเป็นครูสอนเต้นอยู่ในกรุงโซลนี่แหละ.....

อีโฮวอนพลิกกลับไปมาเพื่อหาหน้ารายชื่อกองบรรณาธิการเพื่อยืนยันความทรงจำของตัวเองอีกครั้ง ก่อนที่จะปล่อยให้ตัวเองกลับไปอยู่ในโลกที่เขายังสวมยูนิฟอร์มตอนเช้าสะพายกระเป๋าไปโรงเรียนที่เคยเกิดขึ้นในอดีต

แต่ความทรงจำของเขาก็ถูกขัดจังหวะ เมื่อการค้นหาชื่อของเพื่อนในหน้านิตยสารนำพาเขามาสะดุดข้อความบนสารบัญที่อยู่ใกล้ๆ กัน “Boyfriend Bot” หุ่นยนต์ที่จะช่วยให้ชีวิตคุณสดชื่น ......ถึงแม้จะรู้ว่ากลุ่มเป้าหมายของหุ่นยนต์ดังกล่าวเป็นพวกสาวใหญ่ขี้เหงา แต่อะไรบางอย่างก็ทำให้เขาอ่านข้อมูลคร่าวๆ พร้อมกับเพ่งพิจารณารูปภาพของเจ้าหุ่นชื่อประหลาดดังกล่าว จนพบคุณสมบัติบางประการที่ถูกระบุไว้บนบรรทัดล่างสุด.....มันทำความสะอาดบ้านได้ แถมยังทำงานบ้านได้ทุกอย่าง!!!!

“ใช่ สิ่งนี้แหละที่เราต้องการ” และแล้วอีโฮวอนก็ลุกขึ้นยืนผงาดขึ้นพร้อมจินตนาการว่ามีคลื่นลูกใหญ่ซัดสาดปะทะโขดหินเป็นแบ็คกราวน์ด้านหลังเหมือนการ์ตูนญี่ปุ่น เขาอ่านคุณสมบัติทั้งหมดคร่าวๆ ถึงแม้ว่าจะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่เท่าที่ดูแล้ว เจ้าหุ่นยนต์อัจฉริยะตัวนี้น่าจะดูแลได้ไม่ยาก จึงตัดสินจดเบอร์ติดต่อของผู้ประดิษฐ์พร้อมติดต่อปลายสายอย่างรวดเร็ว

“ฮัลโหล” เสียงชายชราปลายสายที่ฟังดูไม่ยินดีรับเบอร์โทรแปลกหน้าทำเอาชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย แต่เมื่อคิดว่า เขาและอีกฝ่ายคงคุยธุระกันไม่นานมากนั อีโฮวอนก็ตัดสินใจบอกความต้องการของต้นทันที

“ผมอยากติดต่อขอซื้อ BoTfriend ที่คุณเคยลงในนิตยสาร” เขากล่าวซึ่งปลายสายก็ทิ้งเพียงความเงียบไว้ให้เขาอยู่เนิ่นนานก่อนจะส่งเสียงในลำคอเหมือนนึกอะไรออก

“....DW1122 หน่ะรึ????” พอออกมาเป็นเลขรหัสแบบนี้ อีโฮวอนก็เริ่มไม่แน่ใจก่อนจะก้มลงไปมองนิตยสารบนตักอีกครั้งแล้วส่งเสียงตอบรับ

“ใช่ แต่คุณอย่าเข้าใจผิดนะว่าผมเป็นพวกโฮโมเหงาใจ .....ผมแค่อยากหาคนทำความสะอาดห้องให้และผมก็คิดว่าเจ้าหุ่นตัวนี้น่าจะมีคุณสมบัติที่ดีแล้วก็......”

“ฉันไม่ขาย!!!!” เสียงห้วนกึ่งตะคอกกรอกมาตามสายโทรศัพท์อีกครั้งก่อนที่สายจะถูกตัดทิ้งอย่างไม่ใยดีทำเอาชายหนุ่มไปต่อไม่ติด.....

“อะไรวะ???? ไปกินรังแตนมาจากไหนเนี่ย????” เขาพึมพำกับโทรศัพท์คู่กายพลางตรวจเช็คหมายเลขเพื่อความถูกต้องอีกครั้ง ซึ่งก็พบว่าทุกตัวเลขบนหน้าจอตรงกับที่ระบุในนิตยสารทุกอย่าง

“ก็ไม่ได้โทรผิดนี่หว่า.....” ส่ายหัวสองสามครั้งพลางสถบคำชวนเซ็นเซอร์สารพัดออกมาอย่างอารมณ์เสียเนื่องจากถูกวีนโดยไม่รู้สาเหตุ ก่อนจะโยนโทรศัพท์เครื่องเดิมทิ้งลงเตียงอย่างไม่ใยดีแล้วกลับไปก้มหน้าก้มตาเก็บข้าวของต่อตามเดิม

“เก็บเองก็ได้ฟระแสรดดด.... ไม่ง้อก็ได้ รวยนักนะเมิง” ปากก็พร่ำบ่นคำแช่ง มือก็จัดเรียงของกองวางเป็นตั้งต่อไป แต่ยังไม่ทันที่อีโฮวอนจะเรียงนิตยสารปลุกใจเสือป่าที่อุตส่าห์สะสมมาจนครบคอลเลคชั่น โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ดันดังกลับขึ้นมาซะก่อน

“.....หนอยยยย ตาแก่คิดจะหาเรื่องกันเร๊อะ” ชายหนุ่มพูดอย่างเดือดดาลเมื่อเบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอก็คือเบอร์ที่เขาเพิ่งโทรออกไปเมื่อสักครู่ นิ้วโป้งหนากดกระแทกปุ่มรับสายอย่างแรงพร้อมคำพูดที่เตรียมพรั่งพรูออกมาอย่างเต็มที่

“นี่ ถ้าลุงจะโทรมาง้อให้ซื้อนะ ช้าไป 3 วิฯ แล้ว ฮะฮ่า เพราะตอนนี้ผมมีเมดสาวสุดเซ็กซี่เตรียมมาปัดกวาดเช็ดถูห้องให้ผมแล้ว เพราะฉะนั้นลุงเก็บไอ้หุ่นกระป๋องงี่เง่าของลุงกลับบ้านป่ะ......”

“ฉันยกให้ฟรี ฉันเปลี่ยนใจแล้ว.....”

“อ๋า???” คำพูดที่กรอกมาตามสายทำเอาอีโฮวอนชะงักอ้าปากค้างพร้อมตากลมที่เหลือเป็นจุด เนื่องจากเริ่มสับสนงุนงงกับอารมณ์ที่แปรปรวนประหนึ่งเทอร์นาโดของชายชราปลายสาย ลุงนี่เมา เพี้ยน หรือบ้ากันแน่ฟระ = =;;;

“ตะ แต่ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าจะ......”

“นายต้องทำตามเงื่อนไขของฉันอย่างหนึ่ง ฉันจะส่งหุ่นยนต์ตัวนี้ไปส่งให้นาย แต่ฉันยังไม่ให้นายทันทีหรอกนะ ฉันจะพิจารณาก่อนว่าฉันอยากให้หรือไม่อยากให้ และอีกอย่าง นายห้ามไปโพทะนาบอกใครเกี่ยวกับหุ่นยนต์ตัวนี้ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เพราะฉันไม่อยากมีปัญหา แล้วถ้ามีปัญหาอะไรขึ้นมาก็ไม่ต้องมาติดต่อฉันแล้ว แก้ปัญหาด้วยตัวเองไป แก้ได้แค่ไหนก็แค่นั้น..... เข้าใจแล้วก็บอกที่อยู่ของนายมาให้ฉัน” ดูเหมือนว่าคนปลายสายจะมัวแต่พล่ามเรื่องของตัวเองโดยไม่สนใจชายหนุ่มเลยสักนิด ทำเอาเจ้าตัวอึกอักเล็กน้อยเมื่อถูกโยนประเด็นใส่ ถึงแม้จะสมองข้างหนึ่งจะช่างใจกับเงื่อนไขที่อีกฝ่ายเสนอมาฉอดๆๆๆ แต่อีกข้างหนึ่งก็เหมือนถูกคำว่า “ของฟรี” สะกดจนหลงลืมทุกอย่าง.....

“อ่า H อพาร์ตเมนท์ ชั้น 9 ห้อง 912 ......” และแล้วคำว่า ของฟรี ก็ชนะทุกอย่าง อีโฮวอนบอกที่อยู่ของตนเองไปอย่างเก้ๆ กังๆ ก่อนจะถูกตัดสายอย่างไม่ใยดีอีกครั้ง รู้ตัวอีกที เขาก็นั่งจุ้มปุ๊ก อยู่ท่ามกลางเนินข้าวของสารพัดที่ตัวเองเป็นคนรื้อออกมาก่อนสบถกับตัวเองอีกครั้ง

“.....กุทำเชี่ยไรไปวะเนี่ย”

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ไม่ทันตั้งตัว กล่องใบมหึมาก็ถูกวางไว้กลางห้องกินพื้นที่ข้าวของที่ยังคงนอนนิ่งเรี่ยราดอยู่บนพื้น พร้อมกับชายหนุ่มที่จดๆ จ้องๆ กล่องปริศนาด้วยความสงสัย เมื่อสักครู่มีพนักงานขนส่งชายสองคนลำเลียงกล่องดังกล่าวมาให้เขาหน้าห้องพร้อมกับระบุว่า เป็นวัสดุจากชายชรานักประดิษฐ์ที่มีชื่อเดียวกับนักประดิษฐ์ที่ระบุในนิตยสารเล่มเดิม ด้วยรูปลักษณ์ภายนอกที่ใช้กล่องตู้เย็นห่อหุ้ม วัตถุนี้ดูไม่มีพิรุธใดๆ สำหรับพนักงานส่งของ แต่กลับอีโฮวอนที่รู้จุดประสงค์การมาของมันแล้ว .....เขายังไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าสิ่งของข้างในนั้นจะเป็นอย่างที่ชายชรายืนยันมาตามสายโทรศัพท์หรือเปล่า

“......รู้และ” จากประสบการณ์การดูภาพยนตร์ของอีโฮวอน ระเบิดมักจะเริ่มทำงานทันทีที่แกะพัสดุออก และจะมีเวลาทำงานไม่นานนัก ดังนั้น ก่อนเปิดห่อเขาจะต้องเตรียมทางหนีทีไล่ให้พร้อม ว่าแล้วเจ้าตัวก็จัดการเคลียร์พื้นที่รอบตัวก่อนที่จะเปิดประตูห้องค้างไว้พร้อมคิดอย่างเป็นขั้นตอนว่า ทันทีที่เขากระตุกกล่องออกอย่างแรง ชายหนุ่มจะพุ่งออกไปยังประตูห้องทันทีก่อนที่สิ่งแปลกปลอมดังกล่าวจะทำร้ายเขาได้ทัน

.....ฉลาดจริงๆ เลยนะเราเนี่ย...... อีโฮวอนแอบชมตัวเองในใจ จากนั้นเขาจึงค่อยๆ กรีดเทปกาวและรอยเย็บรอบกล่องอย่างที่ทะนุถนอมป้องกันการกระทบกระเทือนใดๆ ที่จะทำให้แผนของตัวเองพลาดได้ง่ายๆ เมื่อเช็คเรียบร้อยว่าทุกอย่างจะถูกเปิดออกในหนึ่งแรงกระตุกแล้ว ชายหนุ่มก็ถอนหายใจยาวก่อนจะจับปลายข้างหนึ่งของกล่องไว้ให้มั่น

.....หนึ่ง สอง สาม.... พรึ่บ

ทันทีที่กระชากกระดาษในมือสุดแรงเกิด ชายหนุ่มก็เตรียมฝีเท้าออกวิ่งทันที แต่ทุกอย่างก็ล้มเหลวไม่เป็นท่าเมื่อเขาลืมดึงแทบแม็กด้านหนึ่งของกล่องออกมาทำให้ตัวกระดาษกล่องยังคงติดกับวัตถุด้านในทำเอากล่องสูงล้มคว่ำดันข้าวของระเนระนาดจนดันประตูให้กลับมาปิดสนิทอีกครั้ง

“เวรและ” อีโฮวอนพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางคว้าหมับลูกบิดประตูพร้อมพยายามดันให้เปิดโดยสัญชาตญาณ แต่สิ่งที่เขารู้สึกได้มีเพียงเสียงตุบเบาๆ เหมือนร่างของมนุษย์เป็นลมล้มพับอยู่บนพื้นห้องของเขาเท่านั้น ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ เหลียวหลังไปมองวัตถุปริศนาด้านหลังอย่างหวาดระแวง แต่เมื่อเห็นว่าเป็นเพียงร่างของชายหนุ่มตัวเล็กกว่าอีกคนหนึ่ง เขาก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเข้าไปสำรวจสิ่งที่ได้มาอย่างอยากรู้อยากเห็น

.....สิ่งที่ถูกระบุว่าเป็น “หุ่นยนต์” จากชายชราที่เขาสนทนาด้วยเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมากำลังหลับสนิทเหมือนเด็กน้อยที่ตกอยู่ในห้วงนิทราหวาน อีโฮวอนพิจารณามองริมฝีปากหนาที่เผยอเล็กน้อยก่อนจะไล่มองขึ้นไปยังเส้นผมสีทองยาวที่ลงมาปิดปรกดวงตาเรียวที่ปิดสนิท ก่อนที่จะไล่สำรวจไปยังช่วงแขนสองข้างที่แผ่ออกห่างลำตัวเล็กน้อย หุ่นยนต์เจ้าปัญหาถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อสีดำแขนกุด เผยให้เห็นร่องรอยสีดำยาวบนท้องแขนสีขาวผ่อง ขณะที่สองขามาพร้อมกับกางเกงยีนส์ฟอกสีอ่อนพร้อมรองเท้าผ้าใบคู่เก่า .....ถ้าไม่พิจารณาจากเสื้อผ้าที่ดูเหมือนเอาของเหลือใช้มาใส่รวมๆ กันแบบลวกๆ แล้ว หมอนี่จัดว่าหน้าตาและรูปร่างดีสมกับเป็นหุ่นยนต์เพื่อนแก้เหงาสำหรับสาวๆ เลยทีเดียว..... ชายหนุ่มสรุปขณะที่ค่อยๆ เกลี่ยผมหน้าของวัตถุปริศนาดังกล่าวให้เห็นหน้าตาได้ชัดเจนขึ้น

“อรุณสวัสดิ์ ฉันชื่อดงอู” และแล้วเปลือกตานุ่มก็เปิดผึงขึ้นมาเผยให้เห็นนัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลเข้มทำเอาอีโฮวอนถอยกรูแทบจะติดผนังห้อง แต่ไม่นานนักดวงตาคู่เรียวก็ถูกปิดลงอีกครั้งเนื่องจากรอยยิ้มกว้างที่ส่งมาให้เขาแบบเต็มแก้ม

“อะ อะ อรุณสวัสดิ์” หุ่นปริศนามองสำรวจไปรอบห้องอย่างไร้ทิศทางเหมือนจะจดจำข้อมูลทั้งหมดที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ก่อนจะหันกลับมาที่อีกฝ่ายที่นั่งติดกำแพงไปแล้วอีกครั้ง

“ยินดีที่ได้รู้จัก อรุณสวัสดิ์” พูดอีกครั้งพร้อมยิ้มกว้างทำเอาอีโฮวอนมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

“ฉันไม่ได้ชื่อ อรุณสวัสดิ์ นะ” ชายหนุ่มยิ้มแหย๋ให้หุ่นยนต์ตรงหน้า เมื่อนึกได้ว่าอีกฝ่ายคงไม่รับรู้อะไรนักเขาก็ลุกลี้ลุกลนคว้าคู่มือเล่มหนาที่ตกอยู่ข้างตัว เขารีบเปิดตั้งแต่ขั้นตอนการเปิดใช้งานพร้อมอ่านอย่างรวดเร็วก่อนจะลองทำตามอย่างเคร่งครัด

“ฉันชื่อ โฮย่า..... โฮย่า” เขาตอบไปตามบทสนทนาป้อนความจำให้หุ่นตามที่ระบุในหนังสือก่อนจะย้ำชื่อตัวเองให้ชัดเจนอีกครั้ง หุ่นยนต์ที่แนะนำตัวว่า ดงอู ชะงักเล็กน้อย..... แต่สุดท้ายกลับมายิ้มให้เขาตามเดิม

“ยินดีที่ได้รู้จัก โฮย่า”

“ยินดีที่ได้รู้จัก ดงอู”

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[Talk]
 
ระหว่างรอลีดนัม เอาคู่นี้มาคั่นเวลาก่อน......
กรุณาเตรียมกับแกล้ม ผัดป่า และองุ่นดองให้พร้อม เพราะยาดองของมันแรง 55555
เพิ่งแต่งคู่นี้ครั้งแรกค่ะ เดบิวต์กันด้วยเรื่องยาวเลย
อยากจะให้มันออกมาตลกและน่ารักนะ แต่ไม่รู้ว่าจะขึ้นหรือเปล่า ;w; 
สนุกไม่สนุกยังไงติชมกันได้นะคะ คุณมาอ่านเราดีใจ คุณปิดไปเราคิดถึงนะ 5555

Comment

Comment:

Tweet

โอ๊ะ แนวนี้ คุณแคทเราล้ำอีกแล้ววววว~
หนุ่มโสดกับหุ่นยนต์หนุ่มน้อยยยยยยยย~ แอร่กกกกกก
นึกถึงเรื่องโชบิท (เคยอ่านมั้ยคะ มันคือการ์ตูน ชอบม๊ากกกกก)
คราวนี้เป็นโชบิทย่าดง ฟินฟิ๊นฟิน เรารักย่าดงงงงงงงงงง
อย่าใช้งานหนักมากนะยาย่า ถนอมหน่อยเพราะหุ่นตัวนี้น่ารักกกกก~
อยากได้กลับบ้านจังเลยยยย จะไม่เอาไปกวาดบ้านแต่จะเอามากวาดหัวใจ~ (เน่าที่สุดในสามโลก)
ยาดองอันนี้แรงจริงเหรอคะ อ่าทำไงดี ใจนึกก็อยากให้แรง ใจนึงก็อยากให้หวานแหวว แฮ่ งั้นตามใจคนแต่งเน้อ
ปล. เราคือแม่ยกย่าดงผู้นิยมลีดนัมยมยองยอลอิสเรียลค่ะ (ยาวนะ - - )

เอ้าของต้องปา ดราก้อนบอลจากใจให้เป็นของขอบคุณค่ะ บรึ้ม~ Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#5 By Me on 2012-04-16 02:42

คุณลุง สุดยอด...
แปลว่ามันจะต้อง ปัญหาเกิ๊ดดด เป็นแน่แท้สินะสินะ 555

โปรดติดตามตอนต่อไป...

เราเข้าใจนายนะอีโฮวอน ...
เราก็อยากได้ BoyfriendBotมาทำความสะอาดห้องให้เหมือนกัน ฮือๆๆๆ
ห้องรกแต่ก็หาของเจอแต่ก็อยากให้มันสะอาดกว่าเน้ๆๆๆๆ


นักเต้นโฮวอน หุ่นยนต์ดงอู
ยาดองของมันแร๊ง แร๊ง แร๊ง จะแร๊งยังไง~~~

รอติดตามตอนต่อไป อะฮิ

ปล. ขำโฮย่าหลายตอนมาก ก๊ากก ตลกนะเรา

#4 By Bungkiez (27.130.31.120) on 2012-03-13 03:02

เปิดมาก็เร้าใจเลย คาดว่าคู่นี้จะแรงไม่แพ้คู่ใดๆที่ผ่านมาแน่ๆ ฮ่าๆ
อยากได้หุ่นยนต์แว้นๆบ้าง>_<open-mounthed smile

#3 By P' Fon (113.53.199.3) on 2012-03-12 21:35

หุ่นยนต์ทงอูอาาาาา มากวาดบ้านให้เจ้ม้ายยยย เด๊วเจ้ทำจาระบีราดน้ามปึ้งให้เป็นของว่าง อั๊ยยย

เก๊าจะรอลีดนัมน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา อะคึ้ยๆๆ

#2 By มกย (110.169.202.178) on 2012-03-12 20:41

เข้าใจความรู้สึกของโฮย่าในฟิคเลยค่ะ
ห้องรกมันเป็นสไตล์! ... sad smile
ถ้าห้องสะอาดจะหาของลำบากจริงๆ ๕๕๕
(ข้ออ้างของคนขี้เกียจ)

ว่าแต่ดงอูเป็นหุ่นยนต์เหรอคะเนี่ย ...
เจ้าของห้องหนุ่มโสด? กับ คุณหุ่นยนต์แม่บ้าน?
แอร๊ยยย แอบชอบฟิคแบบนี้เบาๆ
ตลกคุณลุงมากด้วย ไม่ขายแต่ให้ฟรี แถมไม่มีบริการหลังการขาย...
คุณลุงช่างสุดยอด ๕๕๕๕๕๕

อยากได้มาบอยเฟรนด์บอทช่วยเก็บห้องบ้าง
ห้องตอนนี้รกระดับอินฟินิทคูณด้วยเอ็มแบล็ค ๕๕๕
ขอไปติดสินบนคุณลุงให้ผลิตรุ่นยอลแมมบ้าออกมาด้วย จะเหมาสองโหลเลยค่า ๕๕๕๕๕

#1 By ืแฟนซองยอลทุกถา'บัน (101.51.16.237) on 2012-03-12 20:41